İsmail Alperen Biçer

Gece ile Mum

2012-02-03T13:01:00.000-08:00

Gece ile Mum, Zemheri Edebiyat Dergisi, 2008, s. 50-51

Ölüm Kokulu Bir Yazı

2011-10-23T15:25:00.000-07:00

Son birkaç günü yaşamamış olsaydım keşke. Keşke dünyayı saran şu ölüm kokusunu duymasam. Fakat ne mümkün! Ölüm, bir köy haline gelen dünyanın sokaklarında kol gezmekte. Kimseye acımamakta. Kimseyi dinlememekte.

Bir sabah kahvaltı yaparken duydum, 24 şehit verdiğimizin haberini. Boğazıma dizildi lokma ve öylece kalakaldım. Vatanın minnetle anacağı bu yiğit adamlar, soğuk bir kış gecesinde saldırıya uğrayıp ölümüne çatıştıkları zaman ben sıcak yatağımda uyuyordum. Ne utanç verici...

Sonra ise son dakika haberleri… Hep aynı söylemler… Meşhur geniş çaplı operasyonlar… Netice vermeyecek tartışmalar…

Çocuğuna bir şey olur endişesi ile bisiklete bile bindirmeyen bir annenin feryadını kimse anlayamaz. Biz de anlamıyoruz! Onlardan beklediğimiz tek şey “metanet.” İnanın onların bunu yapacak güçleri, dermanları yok. Bizler şehit cenazelerini değil, şehit cenazelerinde olanları konuşuyoruz. Kim ne slogan attı, kim hangi işareti yaptı? İlk safta kim vardı? Faydasız onlarca konu ve tartışma…

Son dakika haberlerinin birinde takılmıştı gözüme: Hakkâri’de yapılacak operasyona hazırlanan askerlerin görüntülerini kaydediyordu gazeteciler. Bir asker yüzünü gizledi ve muhabire “Çekme abi, annem beni Erzurum’da biliyor” dedi. O askerin, annesinin şahsında bütün ailesine olan sevgisini ve onlara verdiği değeri bu cümlede gördüm. Ertesi günkü şehitlerden biri de o muydu, bilmiyorum. Belki de…

Hemen sonra binlerce insan gözyaşlarıyla sokağa döküldü. Yürüyüşler yaptı. Sloganlar attı. Kimileri de onları eleştirdi. Kimilerinin elleri tabuttaydı, kimilerinin cebinde. Kimileri tabutun üstündeki bayrağı okşuyordu. Kimileri de…

İşte tam bu sıralarda “Afrika pazarı”nda can satıldığını öğrendim. Libya’nın eski lideri Kaddafi… Bizim Avrupa’nın kucağına attığımız, bu hazin sonuna göz yumduğumuz Kaddafi... Kıbrıs Barış Harekâtı’nda bizden yardımlarını esirgemeyen Kaddafi… Çağrı ve Ömer Muhtar filmlerine maddi destek sağlayan Kaddafi… Muhalif güçler tarafından yakalanmış, linç edilmiş ve öldürülmüştü. İnsanlar onun çıplak bedeninin karşısına geçip gülüyorlarmış ve “hatıra fotoğrafı” çektiriyorlarmış…

Artık yeter diye dertlenip dualar ederken, Van’da deprem olduğunu duyurdu televizyonlar. 7.2 şiddetinde bir deprem… Kış mevsiminin soğuk bir günü… Yoksulluk… Kerpiç evler… Küçük çocuklar… Ve 7.2 şiddetinde bir deprem… Bunların hepsine nasıl dayanılır, bilmiyorum.

Bir baba ağlıyordu kameranın karşısında: “Karım ve kızım enkaz altında, yardım edin” diye bağırıyor, çırpınıyordu. Şehit annesini anlayamadığımız gibi bu adamcağızı da anlamadık. “ilahi adalet” diyenler de oldu, “Allah’ın sopası yok” diyenler de… Ama bu vicdan yoksunu insancıkların yanında, “bir Vanlı aileyi evimde misafir edebilirim” diyenler de vardı.

İşte son birkaç günün hazin öyküsü budur. Çukurca dağlarında, Van topraklarında ve Afrika pazarında anne yadigârı bir kolyenin boncukları gibi etrafa saçılan bu canların üzerimizde hakkı vardır. Ve biz hakkı bir gün ödemek zorunda kalacağız. Er ya da geç…

Zarflar Dolusu Yalnızlık

2010-12-19T14:14:00.000-08:00

İkindi vaktiydi. Saçlarını toplayıp yola koyulmak üzereydi güneş. Güneşin gidişine üzülen şu yalnız bulut, gözyaşlarını daha fazla gizleyemedi. Kulakları sağır edecek bir hıçkırığın ardından akıttı gözyaşlarını yeryüzünün avuçlarına. Bu yağmura ahmakıslatan derler. Ahmaklığımı ıslatmak için belli belirsiz adımlarla yürüdüm Cadde-i Kebir’de. Caddenin sonundaki çay ocağında çay içmek istedim sonra.

Yalnızlıkla hep bu küçük çay ocağında, hatta hep bu masada buluşurdum. Yine oradaydı… Yine engin misafirperverliğiyle karşıladı, buyur etti masasına beni.

- Çay içer misin? diye sordu genç garson.

Cevabımı beklemeden çayımı getirdi. Bu soruyu sorması tamamen ağız alışkanlığıydı. Benim bu küçük çay ocağının müdavimi olduğumu bilir, tek şekerli açık çayın tiryakisi olduğumu hatırından çıkarmazdı.

Ben çayımı karıştırırken çay ocağının kapısının üzerindeki birkaç alüminyum parçasından oluşan aksesuar şıngırdadı. Kim asmıştı ki bunları buraya? Bakışlarım kapıdaki adama saplandı. Onu da –neredeyse- her geldiğimde burada görürdüm. O da bu çay ocağının ve hatta kapıya en uzak şu masanın müdavimiydi. Hemen hemen her gün gelir, burada mektuplar okur, cevaplar yazar ve beni de merak denizinde kulaç atmaya davet ederdi.

Üzerinde uzun, eski bir palto, dizleri artık iyice solmuş bir pantolon, ayağında ise burun kısımları yıpranmış ayakkabılar vardı. Alnındaki çizgiler sanki hüzün ırmağının yatağı gibiydi. Saçı sakalı birbirine karışmıştı. Sarının en kötü tonu, bu adamın bıyıklarında olmalıydı. Bakışlarımı bu adamdan bir türlü alamıyordum. Daha da dikkatli bakınca, tırnaklarının uzun ve pis olduğunu gördüm. Elleri de aynı şekilde kirliydi.

Kimdi bu adam?

Paltosunun cebinden dokuz-on tane zarf çıkarıp masaya koydu. Birini açıp okumaya başladı. Sonra diğerini… Sonra bir başkasını… Son zarfı da açıp okuduktan sonra, paltosunun diğer cebinden bir kağıt ve kalem çıkardı. Bir şeyler yazmaya başladı.

Ne yazıyordu acaba?

Üstüme vazife olmadığını biliyorum; ama garip, belki de anlamsız bir tecessüs işte benimkisi. Bu kadar mektubu, bu adama kim göndermişti?

Belki aşk mektuplarıdır.

İyi de, bu çirkin ve pis adama hangi kadın aşık olur da aşk mektupları yazar?

Kirli ellerin açtığı bu zarfları, hangi narin eller kapatmış olabilir ki?

Bilmez misin, “aşkın gözü kördür” derler ey yazıcı!

Kalemini bırakıp kağıdı katladı perişanlık abidesi adam. Mektubunu bitirmiş olmalı. Yavaşça kalktı masadan. Zarflarını toplayıp cebine koydu. Çıktı, gitti. Ben ise arkasından bakıyordum. Peşinden gidip gitmemek konusunda bir türlü karar veremiyordum. Sonunda gitmemeye; fakat bir sonraki karşılaşmamızda konuşmaya karar verdim. Merak etmek, ona dair hikâyeler uydurmak hoşuma gidiyordu doğusu. Nasıl olsa her gün gelir buraya, elbet karşılaşırız.

Bulutu daha fazla üzüp ağlatmak istemeyen güneş saatler sonra geri geldi.

Dün gece geç saatlere kadar, o adamı düşündüm durdum. Her gün kimlerden o kadar mektup alır, kimlere o kadar mektup yazardı? Adamı tekrar görebilmek, onunla tanışmak, hikâyesini öğrenmek arzusuyla çıktım evden. Küçük çay ocağına doğru yürüdüm.

Yoktu!

Dün, o adamın oturduğu masaya oturup beklemeye başladım. Arkamdaki masada bıraktığım ve yalnızlıktan sıkılan yalnızlık gelip yanı başıma oturdu. Kurtuluş yoktu anlaşılan bu illetten. Bir saat geçti, gelmedi. Bir saat daha… Bir saat daha… Bir saat daha… Elimdeki “Menekşeli Mektup”un yüz kırkıncı sayfasına gelmiştim; fakat bekleyişimin kaçıncı saatindeydim?

Bugün gelmeyecekti anlaşılan. Yarın sabah erkenden gelmek üzere çıktım çay ocağından.

Her gün gelen adam neden gelmedi ki bugün? Yalancı çıkardı beni…

Yine düşüncelerle geçirdiğim gecenin sabahı, erkenden çay ocağına geldim. Yine beklemeye başladım. “Menekşeli Mektup”a devam etmeden önce, bugünkü gazeteleri okumak istedim. Gündem gazetesinden başladım. Sadece manşetleri okuyup birinci sayfayı geçtim. İkinci sayfanın ilk haberi gözüme çarptı.

“Mektup hırsızı Edirne Garı’nda ölü bulundu”

Haberin yanında küçük bir resim vardı. Üzeri gazete ile örtülmüş bir adam cesediydi resimdeki. Dikkatlice baktım resme. Bu ayakkabılar… Bu pantolon…

Hemen haberi okumaya koyuldum.

“Edirne Garı’nda ölü bulunan Mustafa G. (56)’nin üzerinden her biri farklı şahsa ait yirmi adet mektup çıktı. Nüfus Müdürlüğünce yapılan araştırmadan sonra Mustafa G.’nin eşinin 8 yıl önce vefat ettiği bilgisine ulaşıldı. Daha sonra kızı tarafından terk edilen alkol bağımlısı Mustafa G.’nin, yalnızlığını posta kutularından çalıp cevapladığı mektuplarla gidermeye çalıştığı öğrenildi.”

Yalnızlık, alkol ve ölüm…

O adamla tanışmakta ne kadar geç kaldığımı haberi okuyunca anladım. Yalnızlığın çaresiz bir esiri de ben olduğum için onu çok iyi anlayabilir, derdine ortak olabilirdim. Ama yapamadım… Bunun pişmanlığını duydum yüreğimin derinliklerinde.

Haberi yazan gazeteciden o adamın mezarını öğrenmeliydim. Bir mektup götürmeliydim o adama. Hatta, her hafta bir mektup…

“Ey yalnızlık abidesi, kimsesizliğin garip tutsağı ey…”

……

…..

….

…

!!!

Âh Selimiye Akşamları

2009-04-28T09:37:00.000-07:00

İkindi vakti… Güneş saçlarını toplayıp yola koyulmak üzere. Rüzgar naif dokunuşlarla yanaklarımı okşuyor. Neşe ve hüzün kervanlarının yolcularını aynı anda ağırlamanın zorluğu içinde kıvranıyor kalbim.

Neşe kervanlarını buyur ediyorum önce. Selimiye’nin bahçesinde münbit topraklara değiyor topuklarım. Sırtımı bir ağacın müşfik gövdesine yaslamışım. Selimiye’nin minarelerinden sökün eden nurlu ırmaklarda yıkanıyor ruhum. Bu arınmışlıkla huzur buluyorum.

Çocuklar koşuyor ağaçların aralarında. Yüzlerinde tarifi mümkün olmayan bir tebessüm… Dudaklarının kenarlarında neşe kuyuları… Muhtemelen başka bir şehirdeki cami derneğinin düzenlediği geziye katılan hanımlar, çocuklarını da kendilerine yoldaş etmişler. Annelerin yüzünde Selimiye’nin yüceliğine duyulan hayranlığı ve saygıyı; çocukların yüzünde ise büyük bir bahçede oynamanın sevincini görmemek mümkün değil.

Selimiye’nin altındaki Arasta’dan bahçeye meyve sabunlarının rahatlatıcı kokusu yayılıyor. Bu güzel kokuyla rüzgar daha sevimli bir hal alıyor doğrusu.

Biraz uzağımda el ele tutuşmuş bir çift görüyorum. Peşlerine takılan şişman ve elleri kir içindeki falcı kadından avuçlarını saklamak için sıkıca sarılıyor küçük parmaklar birbirine. Sevdiği kıza güzel sözler söylemesine engel olan falı kadından nefret ediyor genç âşık! Neyse ki, kaybeden beş liraya hayal satan falcı kadın oluyor.

Meriç Nehri’ni yüzerek geçen güneş kayboluyor. Anneler çocuklarına bağırıyor. Ayrılmanın burukluğunu yaşıyor genç âşıklar.

Ben sefil bir gurbetçi…
Hüzün kervanlarını misafir ediyorum yüreğimde. Selimiye’yi arkama alıp Cadde-i Kebir’de yürüyorum, güneşin gittiği yere…

BBP'nin Solan Gülü: Muhsin Yazıcıoğlu

2009-03-27T15:11:00.000-07:00

Üşüyor musun Koca Reis?

Elim bir kaza…
Acı, gözyaşı ve hüzün… BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu ve beraberindeki arkadaşları için yanıyor milyonlarca yürek…

Bu geç kalmış bir yazıdır; ama iki gündür üzüntümden hiçbir şey yapamadım. Muhsin Yazıcıoğlu ve arkadaşları için dua etmekten başka…

Sayın Başbakan tarafından yapılan açıklama şu: ''Maalesef şu anda gelen bilgi, kurtulma noktasında böyle bir bilgi olmadığı istikametinde...” Yorumsuz…

BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu’nun ve beraberindeki arkadaşlarının cansız vücutlarına ancak üç gün sonra ulaşabildik. Aileleri, dostları ve sevenleri perişan eden o haberler son dakika olarak soluk soluğa söylendi kanallarda.

Sonuç; hüsran…

Zindanlarda köz haline getirdiğimiz vatanseverlerimizden birisi de Muhsin Reis’tir.
Muhsin Yazıcıoğlu gibi değerli bir siyaset adamına hak ettiği değeri gösteremedik. Sosyal Devlet nasıl olunur, bilmiyormuşuz. Öğrendik mi acaba?
İnandığı dava uğruna yıllarca çile çekmiş, ömrünün 5 yılını hücrede geçirmiş bir siyaset adamına ve kıymetli ailesine olan vefa borcumuzu ödeyemedik.

Ortada ne olduğu çok açık ve net… Manzara şudur: Hayatlarını kaybeden 6 kişi ve hala istifa etmeyen bir İçişleri Bakanı… Bu işe bakamayan İçişleri Bakanı’nın istifa etmesi elzemdir. BBP’nin gülü soldurulmuştur ya da solmasına kayıtsız kalınmıştır. Bu hata telafi edilmelidir.

Muhsin Yazıcıoğlu’na ve diğer beş arkadaşına Allah’tan rahmet; kederli ailelerine de sabırlar diliyorum.

Türklerin en büyük özelliği

2009-01-25T14:49:00.000-08:00

Efendim, geçen cuma günü bir şair dostumla birlikte “Vali” filmini izledik.

Hemen belirteyim; izlediğim en güzel, en muhteşem filmlerden birisiydi.
Ülkesini seven herkesin bu filmi izlemesi gerektiğine inanıyorum. Küçük bir şehir temel alınarak ülkenin genel durumu hakkında açık bir şekilde izahatlarda bulunulması son derecede güzel ve etkili.

Rahmetli valimiz Recep Yazıcıoğlu’ nun hayatından yararlanılarak oluşturulmuş ve bu sebeple biyografik bir film niteliği kazanan “Vali”, aynı zamanda dramın nakış nakış işlendiği bir eserdir.

Filmi anlatacak değilim. Filmi henüz izlememiş okuyuculara bu kötülüğü yapmak istemem. Yalnız filmde geçen bir cümle hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Bu cümle, filmi izlerken beynime bir hançer gibi saplanmıştı. Hala kanamakta…

Efendim o cümle ki; şudur: “Siz Türklerin en büyük özelliği ne biliyor musunuz? Çabuk unutuyor olmanız.”

Kendisini Türk sayan, kabul eden, Türkçe düşünüp Türkçe konuşan-yazan, bu topraklardan başka gidecek bir yeri olmayan ve damarlarında sorosun sidiğini değil atalarının kanını taşıyan bir kimsenin şakağında bir kurşun etkisi yapmalıydı bu cümle! Bu malum cümle, ardı ardına çok etkili bir şekilde gerçekleşen olaylardan sonra Vali Bey’in öldürülmesi ile ilgili söylendi. Hem de Vali Bey’in de bir gün unutulacağı imasıyla…

Hayır, efendim! Türklerin en büyük özelliği çabuk unutuyor olmaları değil!
Eğer öyle olsaydı, hala küçük küçük çocuklar “Saat dokuzu beş geçe / Atam Dolmabahçe’de…” şiirini okuyor olurlar mıydı?

Eğer öyle olsaydı, şimdi ulu önder Atatürk’ün manevi huzurunda saygı duruşları mı yapılırdı?

İstiklal Marşımızın kaç kıtasını okuyabilirdik ezbere?

Peki, Türk destanları en ince ayrıntılarına kadar bilinip hafızalarda tutulur muydu?

Çocuklarımıza Türk - İslam büyüklerinin isimlerini mi verirdik? Onlar gibi birer birey olmaları için ecdadımızı anlatır mıydık evlatlarımıza?

Böyle köklü bir kültürümüz, gelenek ve göreneklerimiz olur muydu?

Söyler misiniz, dünyanın ezberlediği bir tarihi – İstanbul’un fethini- hangi Müslüman Türk çocuğu bilmiyor?

Anama analık yapan bilge kadından duymuştum: “Harama nazar nisyan verir.”
Müslüman Türk çocuğunun ne işi olur haramla, unutkanlıkla?

Garip bir yılbaşı yazısı

2009-01-02T04:12:00.000-08:00

2008 yılının son gecesi, saat 22.00
Bir öğrenci yurdunun elli yedi numaralı odasında yalnızım. Normal zamanların aksine, bu gece yurt inanılmaz derecede sessiz ve ıssız. Yurt hazır böyleyken ağız tadıyla “bir yılbaşı yazısı” yazayım dedim.

Nerede bu insanlar yahu?
Yemekhanede bir yılan gibi uzayıp kıvrılan kuyruk yok. Kantinde oturulacak yer dolu; ama dolu bir tek masa yok.

Sahi, bugün yılbaşı…
İnsanlar eğleniyorlar.
Demek bizimkiler de eğlenmeye gittiler. Bulvarları pislik kokan bu şehrin iğrenç mekânlarından birinde “eğlenecekler”. Bir boş vermişlikle, bir vurdumduymazlıkla dertlerini unutup mutlu olacaklar. Yeni yıl için planlar yapıp kararlar alacaklar. Sarhoş bir kafanın yapacağı plandan, alacağı karardan ve cenabet bir vücudun da o kararları uygulayacağından şüphe ediyorum, kusura bakmayın!

Şimdi o mekânlarda ağır içki kokusu, bir yerden sonra gürültüye dönüşen müzik ve serseri bir kalabalık vardır. İçkiden ve sigaradan mideleri bulanan açık giysili kızlar kusuyorlardır oldukları yere. O kızların eğilip katlıklarını düşündükçe; gözümün önüne, onları izleyen ve onlara dokunmak için can atan “oğlanlar” geliyor. İşte o zaman o kızların kusup çıkardıklarını yutuyormuş gibi iğreniyorum…

Bugün yılın son gecesi, yarın niye tatil?
Tatil günümüzü, dün sabaha kadar kusan kızların midelerinin düzelmelerini ve oğlanların baş ağrılarının dinmelerini beklemekle mi geçireceğiz?

Bugün yılın son gecesi, yarın tatil.
Bırakın küçük hanımlar ve beyzadeler gecenin yorgunluğunu atsınlar, dinlensinler, ayılsınlar.

2008 yılının son gecesi saat 23.00
Bir öğrenci yurdunun elli yedi numaralı odasında yalnızım. Pencerenin önünde oturmuş “yılbaşı yazısı” yazıyorum.
İsrail’in Gazze’ ye saldırışını, eğlenen insanları, yurt ücretlerine yapılan zammı, Türk edebiyatını yetim bırakan Cengiz Aytmatov’un ölüşünü, yazmayı umut ettiğim hikâyemin kurgusunu ve daha birçok şeyi düşünüyor; yeni yıl vesilesiyle Allah’tan güzellikler istiyorum.

Saat 23.30
Yazım bitti.
Ben yatıyorum.

Yeşil Anı Kutusu

2008-12-28T07:52:00.000-08:00

N.Demirezer'e

İkindi vakti yaklaşıyordu. Ev arkadaşı olan yalnızlıkla sohbet etmeye başlamıştı. Yalnızlıkla olan sohbetine ara verip çay demlemek için mutfağa gitti. Severdi çayı ve sigarayı. Porselen çaydanlığı seçti çay demlemek için. Daha bir başka oluyordu porselen demlikte çay ve Nazlıhan bunu çok iyi biliyordu.

Dışarıda inanılmaz derecede soğuk vardı ve zayıf insanları uçuracak kadar kuvvetli bir rüzgâr esiyordu. Bir an pencerenin önünde öylece kalakaldı. Bacaların etrafını çeviren sığırcık kuşlarını izledi. Isınmak için çektikleri sıkıntıyı düşündü. Ardından da mendil satan çocukları ve camsız evlerde uyuyanları düşündü. Ânî bir hızla kaloriferin yanından ayrıldı.

Düşünceler âleminde seyahat ederken kapı çaldı. Yavaş adımlarla kapıya doğru ilerledi. Kapıyı açtı. “Kim o?” demeyi unutmuştu. Annesi olsaydı ne kadar kızardı, kim bilir... Kapıda çok sevdiği bir arkadaşı vardı. Evet, İbrahim’ di gelen.

— Ben, dedi İbrahim. Sohbet etmek için geldim, birer çay içer miyiz?

“Buyur” dedi Nazlıhan büyük bir sevinçle. Yalnızlığını bozan insanları severdi. Salona geçtiler. Nazlıhan, evin en güzel köşesini arkadaşına nazik bir işaretle gösterdi. Oturdular. Bir süre sessizlik hüküm sürdü odada. Nazlıhan “Bu sessizliği bozmalıyım” dedi içinden.

Nazik bir hareketle sehpanın üzerindeki teybe uzandı. Sürekli dinlediği şarkıyı tekrar başa sarıp, sesini açtı. İkisinin de sevdiği bir şarkıydı çalan.

“Hatırla sevgili o eski günleri çocuklar gibi”

Şarkıyla birlikte sökün eden duygu seline karşı koyamayıp maziye doğru sürüklendiler. Birbirlerine anılarını anlatmaya başladılar. Eski günleri anımsayıp mutlu olmaktı istekleri. Güzel cümlelerle konuşmalarını süsleyip sohbet ediyorlardı. Birden;

—Çay, dedi Nazlıhan. Çayı ocakta unuttum.

Hemen mutfağa koştu. Ateşi biraz kıstıktan sonra bardakları hazırlayıp salona geldi. Ardından çayı getirdi. İbrahim’ in sevdiği ince belli bardaklara demli çayla dolduruldu.

—Madem anılardan konuşuyoruz, dedi Nazlıhan tebessüm ederek. O zaman bir sürpriz yapayım.

Nazlıhan odadan çıktı. Aradan birkaç dakika geçti ve elinde yeşil bir kutuyla geri geldi. Nazlıhan odaya döndüğünde İbrahim bir sigara daha yakmış şarkıyı dinliyordu.

“Efkâr mektubudur aşkın, sözsüz okunur
Yalan dünya dört mevsimde bir bahar olur.“

—İbrahim, bu benim anı kutum dedi Nazlıhan. İçinde yıllardan beri sakladığım hediyeler, mektuplar ve unuttuklarımı hatırlatacak birçok eşya var.

Elindeki yeşil, sert ve derince olan kutunun kapağını yavaşça açtı. Anılarının canını acıtmak istemiyormuş gibi dikkatli ve tedirgindi. Elini kutunun içine soktu ve küçücük bir kutu çıkardı.

—İbrahim, dedi Nazlıhan. Bu kutucukta kuzenimin oğlunun ilk çıkan dişi var. Onun küçük dişini yıllar sonra gösterebilmek için saklıyorum.

Yüzüne çok yakışan tebessüm, Nazlıhan’ın yüzünde yeniden belirdi. Kuzeninin oğlunun dişini küçük kutuya, küçük kutuyu da “yeşil anı kutusu”nun içine yavaşça bıraktı. Derin bir nefes aldıktan sonra başka bir anısını çıkardı
hasretle.

—Bu da en sevdiğim arkadaşımla gittiğimiz sinemaların biletleridir, dedi Nazlıhan. Bak, biletler yarımdır. Diğer yarıları da o arkadaşımda...

Onları da özenle “yeşil anı kutusu”na yerleştirdi.
Bu arada İbrahim, Nazlıhan’ın gözlerinde egemenliğini ilân eden hüznü izliyordu. Nazlıhan boşalan bardakları tekrar doldurdu. İnce belli bardakların içinde çırpınıyor ardından da boğuluyordu sevinç taneleri...

Nazlıhan “yeşil anı kutusu”nun içinden bir anısını daha çıkardı; fakat bu sefer yüzünde tebessüm değil hüzün vardı. Elindeki saati göstererek;

—Bu saat teyzemin on bir yıl önce hediye ettiği saat, diyebildi ancak.

Gözleri dolmuştu. Kısık ve titrek bir sesle teyzesinin vefat ettiğini söyledi. Odayı bir ölüm korkusu kaplamıştı. Nazlıhan odanın korkunçluğunu başarıyla sildi. Yeşil anı kutusunun içinden üç tane top çıkararak yapmıştı bunu...

—Bu küçük toplar ilkokul arkadaşlarımındı, dedi Nazlıhan. Teneffüslerde sınıfın içinde oynarlardı bunlarla. Toplar da sıraların altına kaçar ya da köşelere saklanırlardı. Ben de bulabildiklerimi aldım, anı kutumda bir yer verdim onlara. Arkadaşlarım hâlâ bu topların kaybolduklarını sansınlar. Benim çaldığımdan haberleri yok. İleride çocuklarına veririm, ödeşiriz.

En çok bu anısını anlatırken gülmüştü Nazlıhan. Söyledim ya; gerçekten yakışıyordu gülmek yüzüne ve gözlerine...
Tekrar tekrar dinledikleri şarkı hâlâ devam ediyordu.

“Varsın eller gönül yarası kapanır sansın
Kabuğun altında sevgili, sen kanayansın”

İbrahim şarkının sözlerini dinlerken gözlerini pencereye çevirdi. Bu şarkının en sevdiği kısmı burasıydı. Eşlik etmeyi de ihmal etmemişti. Dışarıda kızaran gökyüzünü izliyordu. Sığırcık kuşları baca kenarlarından sıkılmış olmalılar. Dans ediyorlardı güneşe en yakın yerde.

İki dost mazi koridorunu adımlamaya devam ediyorlardı.
Nazlıhan’ın elinde bu sefer birkaç küçük kâğıt parçası vardı. İkiye katlı olan kâğıtları özenle açışı onlara ne kadar değer verdiğini belli ediyordu.

—Bunlar, dedi Nazlıhan. Sevdiğimin en son satırları...

Kâğıtta yazılanları okuyordu. Çok hızlı çeviriyordu kâğıtları. İbrahim, Nazlıhan’ın yazılanları ezberlediğini düşündü.

—Yıllardır saklıyorum bunları, dedi Nazlıhan. O her şeyin silindiğini, yırtıldığını, kaybolduğunu, unutulduğunu biliyor. Ve hep öyle bilecek!

Körebe

2008-12-28T07:48:00.000-08:00

Karanlığı görebiliyordu sadece. Bütün renkler siyahtı. Güneşin altın sarısı oluşunu, gökyüzünün mavi libasını giyip arzı endam edişini, söğütlerin nazlı gelin edasıyla salınışını bilmiyordu. Çok sevdiği pamuk şekerinin rengini bile unutmuştu. Öylece kalakalmıştı olduğu yerde. Düşünüyordu...

Sıcak bir temmuz gününün öğle saatleriydi. Gölge boyunun sıfıra yaklaştığı vakitler yani… Alnından yola başlayan tuzlu su damlaları önce yanaklarına oradan da dudaklarına ulaştı. Boğazının kuruduğunu, susadığını hissetti. Suya nasıl ulaşacaktı?

Kafasını sağına soluna çevirdi. Gördüğü tek şey karanlıktı, siyahtı. İçten içe üzüldü, kahırlandı. Siyaha aşina bir yüreğin sahibiydi. Düşünüyordu...

“Görebilmek ne güzel nimet” dedi içinden. “Görebilmek kuşları, sahili, denizi, çimeni, bir de pamuk şekerini… Görebilmek ne güzel nimet” diye devam etti. Birkaç dakika düşünceler âleminde seyahat etmişti ve buna tefekkür dendiğini büyüyünce öğrenecekti.

Arkadaşlarının kulak tırmalayan haykırışlarıyla kendine geldi. İrkildi birden. Dizlerinin, parmaklarının ve göğüs kafesindeki yürek kuşunun titrediğini hissetti. Arkadaşları “bizi görüyor musun, bu kaç” gibi sözler söylüyorlar, bağrışıyorlardı. Üzüntüsü ikiye katlandı. Dudaklarının kenarlarında biriken tuzlu suya birkaç damla da gözyaşı eklendi.

Gördüğü tek şey karanlıktı, siyahtı. İçten içe dertlendi, tasalandı. Karaya aşina bir yüreğin sahibiydi.

Arkadaşlarının seslerine doğru ilerledi. Bir yere çarpmamak için kollarını bazen önüne uzatıyor bazen de iki yanına açıyordu. Gittikçe yaklaşıyordu seslere. Arkadaşlarının kendilerince neşeli ve alay edici çığlıkları onu daha fazla üzüyordu. Sıcak iyice bastırmıştı. Atleti terden sırtına yapışmıştı. Boğazı da kurumuştu. Sabrı tükeniyordu. Arkadaşlarından birini bulmalıydı,bulabilmeliydi. Dört bir tarafa koşuşturmaya başladı.

Birisiyle çarpıştı koşarken. Çarptığı kişi zayıf, uzun boylu, uzun saçlı, temiz yüzlü, elindeki baston yardımıyla yürüyebilen âmâ bir genç kızdı. Hemen sarıldı ona ve arkadaşlarının gözlerine bağladığı eşarbı çıkardı. Sonra da;

- Arkadaşlarım beni bırakıp gitti. Biraz da sen körebe olur musun ablacığım? Dedi.

Genç kızın karanlığa nikahlı gözlerinden yaşlar süzülürken titreyen sesiyle cevap verdi.

- Olurum tabi, dedi. Olurum.

Annem'e

2008-12-27T16:54:00.000-08:00

Özlüyorum,çok özlüyorum seni
Ne olurdu şimdi yanımda olsan
Oturur,izlerdim gözlerindeki beni
Melûl-mahzun bana baksan

Tarhananı özledim en çok
Hâlâ kurulumu bahçede tandır?
Burdaki de nimet ama tadı yok
İşte ağlamalarım bundandır.

Gurbetin bağrına düştüm düşeli
İnlerim,feryâdımı kim duyar?
Öyle bir yanlışa düştüm ki
Gel,mübarek sesinle beni uyar

Başını alıp ellerinin arasına
Dalma derin düşüncelere
Dert bağrımızda sıra sıra
Doruğu ulaştı göklere

Ne yapalım bu imiş payemiz
Gurbet aramızda taştan duvar
Mahşere kalsın buluşma gayemiz
Kışın arkasına saklanmış bahar

Kutlu bir yolda yolcusun şimdi
Aklın yine bendedir bilirim
Dayan,biraz daha özle beni
Üç-beş güne kalmaz ben de gelirim

Gazete ne işe yarar?

2008-12-18T12:21:00.000-08:00

Efendim, böyle de soru olur muymuş diyeceksiniz.
Bizler birçok şeyi amacı dışında kullandığımız için böyle bir suale gerek duydum. Bu soruya da derhal cevap bulunması gerektiğine inanıyorum.

Evet, gazete ne işe yarar?
Amacı dışında kullandığımız birçok şey içinden sadece gazete üzerinde duralım. Çünkü her biri birer yazı konusu.

Gazete, gün boyu müthiş emeklerle hazırlanır. Akşamın ve gecenin karanlığında koca koca makinelerde basılır. Sabah da siz değerli okurlar (!) uyanmadan büfelere, bakkallara, bayilere, abone olan hanelere ve iş yerlerine dağıtılır.

Gazeteye ilk ulaşabilen esnaflar olur.
Çanta ve ayakkabı satan Necati Bey, edindiği gazetenin ilk sayfasına şöyle bir göz atar. Sonra da gazetenin birkaç sayfasını çırağına verir; camları silmesi için… Diğer sayfaları da yeni gelen ayakkabıların ve çantaların içlerine doldurur. Böylece gazete, ürünlerin dik durmasını ve albenili görünmesini sağlar. Gazeteye yüklenen büyük bir görev doğrusu…

Bir başka göreve geçelim.
Yaramaz oğlunu parka götüren bir anne, oğlunun oyuncaklarla oynamasını izlerken ya da afacanın peşinde koşmaktan yorulur ve oturmak ister. Oturduğu zaman bin bir zorlukla aldığı pantolonunu koruma görevi yine gazetenin olur.

Bir diğer görev ise…
Birkaç erkek öğrenci güçlükle yapabildikleri çorba ve makarnayı midelerine indirmek için sabırsızlanır. Nihayetinde ise sadece “spor sayfası”nı okudukları gazete, bir anda sofra bezi görünümüne bürünerek tabakların altında yerini alır. Böylece sofra kurulmuş olur.

İnsanları bilgilendirmeyi, dünyadan haberdar etmeyi ve onların sosyalleşmelerini sağlamayı arzu eden gazete için en kötü görev ise, bir cinayette hayatı kaybeden kişiyi saklamak olsa gerek… Ne acı!

Bunlar gazetenin sayabildiğimiz başlıca görevleri.
Bir de gazetenin haberler, köşe yazıları, karikatürler ve bulmacalar gibi vasıtalarla insanları dünya turuna çıkarma görevi var; fakat bu “okumak” la mümkün olacağından bizim toplumumuzu pek fazla ilgilendirmiyor.

A.Turan Alkan hocamızın dediği gibi “okumak bizi bozar; biz böyle güzeliz”

Hicran ile Vuslat

2008-12-18T12:18:00.000-08:00

Sır ı aşk yaratıldı, yerle gök arasında
Aşka sır aratıldı, yerle gök arasında

Şüphesiz ki aşk idi sebep bu dargınlığa
Vuslatı kül etti, Hicran’ın kör yarasında

Ve aşk yaratıldı…
O zamanlar; birliktelikle ayrılığın birer dost, birer sevgili oldukları ve birbirlerine “yâren” diye seslendiği zamanlardı. Birliktelikle ayrılığın kadim dostluğunu bozan aşk, arşın hiç değişmeyen iklimini heybesine doldurup sürgün fermanının imzalanmasını bekliyordu.

O an ki bir deli yağmur indi asumandan
Geceden kaçan bir vakti seher esnasında

Karanlık hafif hafif yükselmeye başlamıştı; fakat gökyüzü bu duruma aldırış etmiyor, gri renkli ve asık suratlı bulutlarını gezdiriyordu kucağında. Bir seher vaktiydi. Şiir için şuurlarını açık tutan şairlerin uyanık olduğu vakitlerdi yani…

Yeryüzü derin bir sessizliğe ev sahipliği yapıyordu. Bu derin sükûneti, savrulan yaprakların hışırtıları ve daima garip olduklarına inandığım sığırcık kuşlarının ötüşleri delmeye yetmiyordu. Sessizliğin hüküm sürdüğü bu kuşluk vaktinde gökyüzünün – gürültüsü demeye dilim varmıyor – bir müjdeyi taşıyan haykırışı duyuldu.

— Rahmet geliyor!

Yağdı yağmur; bir damla Vuslat bir damla Hicran
Buluştular bir şairin gönül deryasında

Ezeli iki dostun –Hicran ile Vuslat’ın- birbirinden ayrı düşmesine sebep olan aşkın sürgün fermanı imzalanmış ve inananların “rahmet” dediği yağmur ile yeryüzüne gönderilmişti. Berrak ve aziz damlalarla gelmişti aşk.
Bir katresinde Hicran’ı, bir katresinde Vuslat’ı taşıyan yağmur yayılmıştı arzın çoraklaşmış yanlarına. Son iki damla; hicran ve vuslat… Ayrı düştükleri ilk anı yaşıyorlardı. Hüzünlüydüler…

Hicran ile vuslat’ın buluşabilecekleri yegâne yer vardı elbet. Ayrılıkla birlikteliğin buluşabileceği adres belli idi…
Yağmurun son iki damlası Hicran ve Vuslat, seher vaktinde şiir için şuurlarını açık tutan bir şairin gönlünde buluştular; fakat yine de bir ayrılık vardı. Şairin gönlündeki şiir sarayının bir odasındaydı hicran, vuslat başka bir odasındaydı. Firkatzede birer âşık olarak yaşayacaklardı sevdalarını

Vuslat’ı Hicran’a, Hicran da Vuslat’a vurgundu
Hayat buldu bu sevda şairin dünyasında

Bir aşığın, bir şairin sevdiğinin yanında dahi ayrılığı yaşaması bu yüzdendir azizim…

*Yazıda geçen beyitler Muhammet Sole'ye aittir.

Türk Dili Üzerine Düşünceler - I

2008-12-08T08:39:00.000-08:00

Dil, bir milletin kültürel değerlerinin başında gelir. Dil, duygu ve düşünce aktarımında en büyük araçtır. Bu sebeplerdir ki; insan topluluklarını bir yığın olmaktan çıkararak, bir “millet” haline getirir.

Türklerin göç etmeleri ile birlikte Türk dili de gerek kültürel, gerek sosyal, gerekse iktisadi alanda birçok milletle alış-veriş içinde olmuştur. Birçok dile kelimeler hediye etmiş ve birçok dilden kelimeler almıştır. O kelimeleri de kendine özgü misafirperverliğiyle kabul edip Türkçeleştirmiştir.

Birkaç örnek verecek olursak; “köşe” kelimesinden başlayabiliriz.
“Köşe” kelimesi Türk diline Farsçadan gelmiştir ve kelimenin asıl şekli “gûşe”dir.
Bu necip milletin mensupları da “gûşe” kelimesini kendi boğaz yapılarına göre değiştirmiş ve “köşe” şeklinde telâffuz etmiştir. Kelimeyi değiştirmekle kalmayıp bu kelimeye birtakım kelimeler ekleyerek yeni söz öbekleri oluşturmuştur. Misal; çocuklarımızın bir oyununa ad olan: “köşe kapmak”, genelde babalarımızın veya önemli konuklarımızın oturduğu “başköşe”, ve çoğunlukla sevgililerin buluştukları ve ayrıldıkları “köşe baş”ları…

İkinci bir örnek ise akıl kelimesi olabilir.
“Akıl” dilimize Arapçadan gelmiştir.
Bizler bu kelimeyi de en güzel şekilde ağırlamış, deyimlerimiz ve atasözlerimiz arasında yer vermişizdir.
Örneğin; “akıl almak”, “akıl dağıtmak”, “akıl hocası”, “akıl sır ermez”, “akıl yaşta değil baştadır”, “akıl kârı” gibi…

Şimdi “köşe” ve “akıl” kelimelerinin Türkçe olmadığı gafletine düşüp bu kelimeleri dilimizden çıkarmaya kalkarsak neler olur, düşünebiliyor musunuz?
Bu kelimeler başka dillerden Türk diline gelmiş, Türk dili de bağrına basmış, buyur etmiştir.
Bu kelimeler artık Türkçe’ dir.

Öztürkçecilik adı altında “köşe”, “akıl” ve bunlar gibi birçok kelimeyi unutmaya ve unutturmaya çabalamak beyhûdedir azizim.

Yeni Meydan Gazetesi, 15 Aralık 2008

Gece ile Mum

2008-12-07T09:57:00.000-08:00

"Bir kızıllık çöker geceye hasret güne
Vuslat aynalarda yanan gizli bir âh'tır"

Saçlarını toplayıp yola koyulmuştu güneş.Hüznün en yakıcı kızıllıına esir düşmüştü gökyüzü.Bir zaman sonra da karanlığa esir olacaktı.Biliyordu.Bir bir akıyordu kum taneleri cam geçitten.En küçük tepenin adına saklandı güneş.Karanlığın gelişiyle aydınlanmak istiyordu mum.Geceyi bekliyordu.Umutlu ve sabırsız.

Asırlardır süregelen gelenekti bu;seven beklerdi.Bekliyordu mum.Sevdiğinin gözlerinden sıçrayacak olan kıvılcımla yanmak istiyordu. Hasret sancıları nüksediyordu bükülen belinde. Bekleyiş ki;sarsıcı bir afet,yaralayıcı bir felaket...Murada erseydi mum,vuslatı tatsaydı.Sonra kopsaydı kıyamet.

Nazenin zülüflerini gösterdi gece,dağlar ardından.Salınarak aştı tepeleri.Uzandı yeryüzüne.Pencerenin önünde sevdiğini izliyordu mum.Hayran hayran seyrediyodu arzı endam edişini sevdiğinin.Önceleri gözlerini kaçırdı nazlı sevgili.Epey sonra gösterdi esmer yüzünü âşıkına.İlk bakışları buluştu gece ile mum'un asumanın en duygusal boşluğunda...Gecenin bakışından süzülen ateşle tutuştu mum.Yandı âşık...

"Hoşgeldin" demek istedi mum,sevdiğine...
"Hoşgeldin" demek istedi mum,en güzel sesiyle...

Ama olmadı.Lâl olmuştu sevdiğinin yokluğund hasret türküleri söyleyen dili.Konuşamıyordu.Sevdiğini izliyordu sadece. Yalnız onu seyrediyordu.Gözyaşları damlıyordu ayak uçlarına.Ağlıyordu dilsizliğine...
"Hoşgeldin", ne efsunlu kelime!Derin bir nefes alıp bir kez olsun "h" sesini çıkarabilseydi hançeresinden söyleyebilirdi,o efsunlu kelimeyi.Onca denemeye rağmen yine başaramadı.En güzel şiiri yine gözleri okudu.

Sesini duyuramasa da,sevdiğinin sesini duyamasa da memnundu halinden garip mum.O sessizliğe razıydı.Yeter ki gelsindi sevgilisi...

"Terk etmeye başlar gece sevgilisini
Ondan geriye kalan saydam bir siyahtır"

Sessizliğin tenhasında sevgilisini mahsun bakışlarla süzerken ayrılık hissi doğdu mum'un küçük yüreğinde.Sevgilisinin,gölgesini kucağına alıp gideceğini düşündü.Gözyaşları sel olup aktı yanaklarından.İplik iplik yandı canı...

"Tükenmez işte bu ıstırap şafağa dek
Gece ile Mum'u ayıran bir sabahtır"

Şafağın izi göründü uzaklardan.
"Hoşgeldin" diyememişti mum;fakat "Gidiyorum" diyebilmişti gece...Gidiyorum, dedi gece çekinmeden,zorlanmadan.Asırlardır süregelen gelenekti bu;sevilen giderdi.Gidiyordu gece...

Seven beklerdi.Mum idi bekleyen...
Sevilen gidedi.Gece idi giden...

Hain iki dudak arasından çıkan zalim bir üfleyişti bu aşkı bitiren.